Balkon

balkon ki ürpertir karaşın çocukları
elinden alıp bütün oyunları, mayınlara sürer
sürükler mayıslara sürmeli gözlerini
sorgusuz sualsiz ve aşksız uçurur onları
tenhalarda öpüp kalplerinden, üşütür aysberg ellerini

balkon ki ağlatmaz yapraklarını: ıtır ve sardunya...
niçin bakmasın çocuklarına o, ayışığıdır sözleri
ölürse anneler, ezberletir fırtınayı ve dolunayı
anneler ölürken yükselir merdiven, bir gemi
yelken açar dünyaya, bir ağaç kabuk atar
üşür bir tay; geceler mesken tutar rüyayı

anlatma bilinmez öyküsünü kalemlerin ve söylenceyi: siyah
suskunluklar onarabilir bahçemizdeki sara'yı
ve ölür balkon birdenbire: böldüğünde uykumuz
çocuklardan artakalmış en ince yarayı

küldür nehirler: biraz soluk beniz, biraz ahşap
ejderhadır akşamlar ve aşklar: kırar boynundan aynayı
ve hangi kadın istemez; gözlerinden okşanmayı

bir tren yolu kadar uzak ve eski
bir siren kadar ahmak ve iş edinmiş kendine riyayı
anlatıp gölgelere yalnızlığını tenha kamış
övgülerle üşütmüş teni; düşürmüş orada balkon:
kalbindeki yenik pia'yı...

Yazılma Tarihi 1997
Yılmaz Arslan

Şiiri puanlayın
Hiç kimse puan vermemiş.
İlk puanı siz verin!
İstatistikler
Toplam Üye 53022
En Yeni 5 Üye
53022 efecan45li
53021 simarsra
53020 ahmetkerem
53019 Karozan
53018 beatnik_girl
Şair Şiir
Sizden Gelenler 4259 29210
Ustalar 491 8422
Toplam 491 8422
Onay Bekleyen 18
Son eklenen Şiirler.
Bizi Facebook' ta beğenin
Bizi Twitter' da takip edin